บันทึกประจำวันของสิ่งหนึ่ง : วันเกิด

                วันนี้คือวันเกิดของผม

            ไม่ต้องสงสัยอะไรให้มากความ วันเกิดก็คือวันเกิด เรื่องมันมีแค่ว่าโลกใบนี้ รวมถึงเอกภพก้อนนี้มันไม่เคยมีผมอยู่ แล้วจู่ๆ วันหนึ่งมันก็เกิดมีผมขึ้นมา โดยที่ไม่รู้ว่ามันอยากจะมีหรือไม่

            “ผม” ที่ว่าก็คือตัวผม ผมมีตัวตน คือผมที่มีวันเกิดคือวันนี้ ไม่ใช่ไอ้หน้าโง่คนไหนที่เสกสรรปั้นเรื่องนี้ขึ้นมา แต่ไม่แน่หรอก ผมอาจจะโง่กว่าเขาก็ได้ ก็เขาเป็นคนสร้างผมขึ้นมา เขาอาจจะให้ผมฉลาดเป็นกรด หรืออาจโง่กว่าแมลงสาบที่แม้รู้ว่าเวลาเจอหน้ากับมนุษย์ที่รังเกียจทุกอย่างยกเว้นตัวเองแล้วมันจะต้องเสพยาฆ่าแมลงเข้าไปและนอนหงายท้อง ก็ยังดักดานที่จะเสือกร่างผ่านท่อระบายน้ำขึ้นมาเดินดุกดิกบนพื้นกระเบื้อง มันเป็นลิขิตของเขา แต่ผมเชื่อว่าการที่เขาลิขิตตัวตนผมขึ้นมาไม่ใช่โชคดีของเขาเท่าไร

            อย่างไรก็ตาม ดูเหมือนเขาจะมีความรับผิดชอบแบบลวงๆ อยู่บ้าง ที่ได้อุตริตั้งชื่อให้ผมว่า “อาโรญจน์ นบบดี” โปรดเถอะ อย่าได้ถามว่ามันหมายความว่าอะไร มีแต่คนเพี้ยนเท่านั้นที่เข้าใจความคิดของตัวเอง และแน่นอน ผมไม่อาจรู้ว่ามีอะไรบ้างที่ลอยและจมอยู่ในของเหลวสีชมพูซึ่งบรรจุอยู่ในกะโหลกบางๆ ของเขา ในขณะที่เขาอาจจะรู้ทุกเรื่องของผม ไม่ว่าอดีต ปัจจุบัน หรือแม้แต่อนาคต และเขาก็ยังรู้เรื่องของตัวเองดีกว่าใครในโลก

            ถึงกระนั้นผมก็เชื่ออย่างหนักแน่นว่าผมมีความทรงจำและความรู้สึกของตัวเอง โดยไม่ต้องให้เขาคอยจัดสรรทางเดินทุกอย่าง ผมคิดว่าเขาเป็นแค่ชายเห็นแก่ตัวที่อยากเล่าสิ่งต่างๆ มากมายในมุมมองของตัวเอง แต่ไม่อยากเล่าเรื่องของตัวเองให้ใครสักคนบนโลกฟัง เลยตกเป็นผมที่ต้องเกิดขึ้นมาในวันนี้ ผมมีหลายอย่าง และอาจเกือบทุกอย่างคล้ายเขา ผมชอบฟุตบอล ผมมีงานทำ ผมโดดเดี่ยวและมักสิ้นหวังในรัก เขาก็อาจเป็นเช่นนั้น แต่อย่างไรก็ยืนยันว่าผมไม่ใช่เขา และเขาก็ต้องไม่ใช่ผม ไม่มีอะไรพิสูจน์เรื่องนี้ได้

            เรื่องมันอาจเกิดขึ้นจากการที่แสงไฟบางดวงในวิญญาณของเขามอดลง เขาอ่านหนังสือมากมาย และอยากเล่าเรื่องหลายเรื่อง แต่เขาทำไม่สำเร็จ มี 4 ถึง 5 เรื่องในตอนนี้ที่ดักดานอยู่ในหน้ากระดาษแต่ไม่ถึงจุดสิ้นสุด  เขาคิดว่าการดำรงอยู่เช่นนั้นเป็นปัญหา เขาจึงอยากนั่งลงและพูดคุยกับตัวเองผ่านกระจก แต่สิ่งที่อยู่ในนั้นก็ไม่อาจโต้ตอบเขาได้ เขาจึงคิดว่าผมจะเป็นผู้รองรับทุกอย่างที่สกปรกของเขาได้ แต่ผมว่าเขาคิดผิด

            ผมชอบเขียนไม่ต่างจากเขา และผมก็เข้าใจความรู้สึกของการเขียนไม่ออก แม้ว่าปากกาจะยังเต็มล้นด้วยหมึก และหน้าจอคอมพิวเตอร์ก็ยังสว่างไสว มีนักเขียนหลายคนที่ฆ่าตัวตายเมื่อถึงเวลาหนึ่ง หนึ่งในนั้นทำไปเพราะเขาไม่สามารถเขียนอะไรได้อีก มันก็เหมือนกับการที่คุณรักฟุตบอลมากแต่คุณสูญเสียขาทั้งสองข้างนั่นไป มันไม่มากเกินควรเลยที่จะฆ่าตัวตายเพื่อสิ่งนั้น แต่อย่างไรโลกนี้ยังมีฟุตบอลอยู่ และขาทั้งสองของผมก็ยังไม่จากไปไหน ผมคงไม่ฆ่าตัวตายเพราะแค่ไม่สามารถเขียนอะไรที่ทำให้ตัวเองรู้สึกทะนงไปได้สองสามวันแค่นั้นหรอก แต่กับเขา ไม่รู้สิ เขาอาจจะทำก็ได้

            ผมจะเลิกถกเถียงกับตัวเองเรื่องข้อพิพาทระหว่างเขากับผม แล้วเริ่มต้นเล่าเรื่องราวในแต่ละวันแทน... ให้ใครฟังหรือ ไม่รู้หรอก อาจจะเขา คุณ หรือตัวผมเองก็ได้

            วันนี้เป็นวันเกิดของผม มันเริ่มต้นด้วยเช้าตรู่ที่มาพร้อมสายฝนร่วงหล่น ทำให้ผมต้องพกร่มออกจากบ้านในรอบหลายเดือน ความลื่นของถนนไม่ได้ทำให้วัตถุบนนั้นเคลื่อนที่ไปได้เร็วขึ้นเลย กลับกัน มันย่องอย่างระแวงราวกับจะก้าวเหยียบกักระเบิดที่พร้อมป่นร่างให้กระจุย ผมไม่เคยได้รับความรู้สึกแข่งกับเวลาเท่านี้มาก่อน การที่มาสายเกินเวลาไปเพียง 1 นาทีก็มีผลชี้เป็นชี้ตายได้มันช่างทำให้โลกของผมน่ารังเกียจยิ่งขึ้น แต่อย่างไรก็ต้องขอบคุณอะไรบางอย่างที่ทำให้ผมทันเวลาแบบฉิวเฉียด

            ผมเริ่มงานที่นี่เป็นวันที่สาม ไม่มีอะไรน่าตื่นเต้นเป็นพิเศษ ผมยังต้องอ่อนล้าในดวงตาเหมือนกับมนุษย์ออฟฟิศคนอื่นๆ และใช้เวลาพักกลางวันรอคิวจากร้านอาหารที่อัดแน่นด้วยผู้คน และกลับมานั่งที่เดิมเพื่อสัปหงกอยู่เป็นระยะ จนถึงเวลาเลิกงาน

            ปกติผมอยากจะรีบแจ้นออกจากออฟฟิศทันทีที่ถึงเวลา แต่พนักงานคนอื่นๆ ก็ห้ามผมด้วยการนั่งทำงานต่อไปโดยไม่มีใครเคลื่อนไหวสักคน ที่สุดผมก็ต้องรอประมาณ 10 นาที ก่อนจะลุกเป็นคนแรกและเดินอย่างเก้กังไปที่ประตู

            แต่วันนี้ผมไม่สามารถทำแบบนั้นได้ รุ่นพี่คนหนึ่งกำลังจะลาตำแหน่งในแผนก เชื่อว่าการที่เขารับผมเข้ามาคือเพื่อทดแทนตำแหน่งนั้น เขาและเจ้านายพาผมไปเลี้ยงอำลา และเป็นการต้อนรับผมซึ่งเป็นน้องใหม่ ผมได้กินอาหารราคาแพงด้วยราคาฟรีอีกครั้งหลังจากเจ้านายบริษัทเก่าเลี้ยงอำลาผมไปเมื่ออาทิตย์ที่แล้ว บางทีผมอาจจะทำงานสักบริษัทละ 3 เดือนเพื่อจะได้มีอาหารมื้อใหญ่กินฟรี ทุกๆ ครั้งที่ออกจากงาน

            สิ่งที่เตือนผมว่าวันนี้ไม่ใช่แค่วันเกิดของผม แต่เป็นวันที่คนจำนวนมากจะนำขยะสวยๆ ไปลอยในแม่น้ำ ปล่อยให้มันล่องอยู่เช่นนั้นและตัวเขาก็จูงมือกันไปทำสิ่งอื่นๆ – คือการที่ผมติดอยู่ในกระทงใบใหญ่มีล้อ ที่พัวพันกันอยู่ในสายน้ำแห่งยานยนต์ เนื่องจากข้างหน้ามีงานลอยกระทงประจำจังหวัด

            ผมเคยถามเพื่อนว่าไปลอยกระทงที่ไหน แทนที่มันจะเอ่ยชื่อสถานที่โรแมนติกมาสักหนึ่งหรือสอง มันกลับบอกว่าไร้สาระ และเป็นการสร้างขยะให้แม่น้ำ และยังสวดยาวว่าจุดประสงค์แท้จริงของการลอยกระทงคือขอบคุณพระแม่คงคา แต่สิ่งที่คนทำกันอยู่ก็แค่หาเรื่องออกจากบ้านตอนกลางคืนและจบด้วยการมีเซ็กส์

            กระทงใบล่าสุดของผมที่ได้ลอยอยู่บนแม่น้ำมืดดำนั้นคงเป็นเมื่อประมาณ 3 ปีที่แล้ว มีเหตุผลเดียวที่ผมจะไปลอยกระทงคือมีใครสักคนที่อยากให้เป็นเจ้าของกระทงร่วมกัน ในตอนนั้นผมมี แต่หลังจากนั้นก็ว่างเปล่า

            เคยได้ข่าวแว่วว่าวันลอยกระทงคือวันที่มีคนเสียตัวมากที่สุด ผมไม่เข้าใจ ไม่ใช่เรื่องที่ว่าทำไมจึงเป็น “เช่นนั้น” แต่ไม่เข้าใจว่า ทำไมต้องสงสัยว่ามันจึงเป็นเช่นนั้น เพราะมันควรเป็นเช่นนั้นไม่ใช่หรือ

            เพียงบรรยากาศดีๆ ยามค่ำคืน เหนือแสงเทียนบนแม่น้ำที่สะท้อนใบหน้าคู่รัก และจบลงด้วยการจูงมือสู่สวรรค์บนดิน มันไม่ควรผิดแปลก ความสุขเช่นนั้นสำหรับมนุษย์ที่ต้องใช้ชีวิตท่ามกลางโลกผุๆ มันชอบธรรมมากพอที่พวกเขาควรจะได้รับบ้าง

            วันนี้คือวันเกิดผม

            ผมไม่น้อยใจหรอกที่ทุกคนมัวแต่สนใจกระทงและคนข้างๆ โดยไม่มีแม้แต่คำอวยพร และเพลงวันเกิดที่ผิดเพี้ยนเป็นเพลงลอยกระทงก็ฟังดูสนุกสนานดี อย่างน้อยหากการจุดเทียนคือสัญลักษณ์ของการอวยพร หลังจากนี้ผมคงจะอายุเป็นแสนปีจากเทียนที่พวกเขาปักลงบนเค้กที่ทำจากต้นกล้วยและใบตอง

            น่าเสียดายที่คนเขียนเรื่องนี้ไม่มีจินตนาการเท่าไร หากเป็นผม คงจะสร้างให้ตัวเองอยู่ใต้แม่น้ำเจ้าพระยาและอ้าปากเขมือบเค้กเหล่านั้นให้หายไปกับกระแสน้ำ ดิ่งลงสู่ความมืดมิดเบื้องล่าง เพื่อหลังจากงานลอยกระทงเลิกทุกคนจะได้กลับไปและไม่หลงเหลือความสกปรกโสมมทิ้งไว้ในแม่น้ำอีก

            หลังจากนั้นผมจะหลับไปด้วยความสงบเพียงลำพัง

28/11/55

วันเพ็ญเดือนสิบสอง