รางวัลความสัตย์

            วันนี้เป็นวันดีที่อากาศสดใส ใบไม้ร่วงผล็อยจากกิ่งก้านทีละใบ ล่องเอื่อยต้านอากาศตกลงสู่ดินช้าๆ

            หญิงชราตื่นแต่เช้า กระชับไม้กวาดทางมะพร้าว ลากแกรกๆ ไปตามดิน เกี่ยวเก็บใบไม้แห้งมารวมให้เป็นระเบียบ ลมเย็นโชยมาเบาๆ  ไม่ถึงกับทำให้กองใบไม้แตกกระจาย

            อีกด้านของรั้วไม้บางๆ ที่กั้นระหว่างบ้านและกับช่องซอยเล็กๆ เสียงไร้เดียงสาแว่วข้ามมา

            “คุณยายครับ เก็บลูกบอลให้ทีครับ”

            เธอชะโงกหัวที่รวบมัดผมขาวไว้อย่างเรียบร้อยออกไปดู เด็กน้อยทำท่าตระหนกเมื่อเห็นใบหน้าเหี่ยวย่นแฝงด้วยความรู้สึกไม่เป็นมิตรของหญิงชรา

            เพียงภายนอกเท่านั้น หนูน้อย..

            เธอไม่เอ่ยคำตอบใด หากหันกลับไปมองหาสิ่งที่เด็กต้องการ

            ลูกบอลเล็กๆ ขนาดลูกเบสบอลสองลูกตกอยู่ใกล้กันภายในอาณาเขตรั้วไม้ ลูกหนึ่งใหม่เอี่ยมเรี่ยมเร้ อีกลูกมีอายุตรงกันข้าม

            เธอหยิบทั้งสองมาเป็นตัวเลือกให้เด็กน้อย จินตนาการว่าตัวเองเป็นดังเทพารักษ์งมขวานให้คนตัดฟืน

            เด็กน้อยยังบริสุทธิ์เกินกว่าความโลภจะครอบงำจิตใจได้ เขาแค่อยากได้ลูกบอลของเขาคืน จึงชี้ไม่ลังเลที่ลูกเก่าเขรอะ

            เธอสวมบทเทพารักษ์อีกครั้ง หยิบยื่นทั้งสองลูกให้เด็ก เป็นรางวัลความสัตย์

            ไม่ว่าโลกจะแย่แค่ไหน แต่ความไร้เดียงสาของวัยเยาว์ก็อาบหัวใจทุกคนให้ชุ่มชื่นได้ ไม่เว้นแต่วัยที่ตรงกันข้ามสิ้นเชิง

            เธอฉีกยิ้มให้เด็กน้อย เผยรอยเหี่ยวย่นมากกว่าเดิม ทว่าไม่เหลือแววของความใจร้าย

            เด็กน้อยกล่าวขอบคุณก่อนจากไป ทิ้งไว้เพียงความสดสุขสดชื่นให้หญิงชรา

            เธอภูมิใจที่มีส่วนปลูกฝังสิ่งดีงามให้โลกใบนี้ เด็กน้อยคนนั้นจะเติบโตเป็นคนที่ซื่อสัตย์ตลอดไป

            “คุณยายครับ”

            เสียงไร้เดียงสาเรียกเธออีกครั้ง แต่ไม่ใช่เสียงเดิม

            “เก็บบอลให้ผมทีครับ ผมทำหายเข้ามาในนี้เมื่อวาน เพิ่งซื้อไม่นาน ยังใหม่เอี่ยมอยู่เลยครับ”

*เค้าเรื่องเดิมจากส่วนหนึ่งของภาพยนตร์เรื่อง “My neighbors the Yamadas” ผลผลิตของ Studio Ghibli  

คาเมะคุง